Վերջին օրերին կրկին աչքի եմ անցկացնում արցախյան հակшմшրտության կարգավորման ողջ պատմությունը․ Մի զավեշտալի բան եմ հայտնաբերել․ Արման Բաբաջանյանի անչափ սուր վերլուծությունը

Վերջին օրերին կրկին աչքի եմ անցկացնում արցախյան հակшմшրտության կարգ ավորման ողջ պատմությունը․ Մի զավեշտալի բան եմ հայտնաբերել․ Արման Բաբաջանյանի անչափ սուր վերլուծությունը

Վերջին օրերին կրկին աչքի եմ անցկացնում արցախյան հակшմ шրտության կարգավորման ողջ պատմությունը։ Մի զավեշտալի բան եմ հայտնաբերել՝ արցախյան առաջին պատ երազմում հաղթած հայկական կողմը կար գավորման ողջ պատմության ընթացքում 1998թ․ սկսած կար գավորման որևէ տարբերակ (ընդհանուր պետություն, Քի Ուեսթ (Մեղրիի տարբերակ), Պրահա, Բուխարեստ, Փարիզ, Ռամբույե, Կազան և այլն) ՉԻ ՄԵՐԺԵԼ։

Անխտիր բոլոր առաջարկները, տարբեր հերթականությամբ և ին տենսիվո ւթյամբ, ենթադրել են բոլոր 7 տարածքների վերադարձ՝ առանց Արցախի կար գավիճակի վերջնական ճշգրտման։ Կարգավորման գրեթե բոլոր տարբերակներում, բացի ամերիկյան Քի Ուեսթում կար գավորման ողջ պատմության ընթացքում տարածքների փո խանակման միջոցով Մեղրիի միջանցքի վերաբերյալ Հայաստանի համաձայնությունից հետո ձեռք բերված պայմանավորվածության, անորոշ ժամկետի էր թողնում Լաչինի միջանցքի կար գավիճակի և Քելբաջարի վերադարձի հարցերը, բայց 5 շրջանները կարգավորման բոլոր առաջարկներում նախատեսված էր վերադարձնել հենց առաջին փուլում։

Ինչո՞ւ էր հայկական կողմը միշտ կողմ կար գավորման ռուսական, ֆրանսիական, կամ ամերիկյան առաջարկներին։ Երկու պատճառով՝ սկզբում վստահ էր, որ հայկական կողմի համաձայնությունից հետո Բաքուն անպայման մերժելու է առաջարկը, և երկրորդ, որ ավելի հատուկ էր Սերժ Սարգսյանի պաշտոնավարման ժամանակահատվածին, երբ Հայաստանը ոչ թե պատրաստվում էր երկարաժամկետ, լայ նամասշտաբ պա տեր ազմի, այլ չորս առավելագույնը հինգ օրվա հա կամար տության, այն համոզմամբ՝ թե Ռուսաստանը թույլ չի տա արցախյան պատ երազմ, առավել ևս պատ երազմի երկարատև ընթացք։

Այս ամբողջ ժամանակահատվածում, 2010 թվականից սկսած, Ռուսաստանն ին տենսի վորեն սկսում է զի նել Ադրբեջանին։ Ադրբեջանը 1994թ․ պարտությունից հետո ամեն տարի ավելացնում էր իր ռեգիոնալ նշանակությունը, ավելի ու ավելի հուսալի գործընկեր էր դառնում միաժամանակ Ռուսաստանի, ԵՄ-ի և ԱՄՆ-ի համար։ Միաժամանակ ամրապնդում իր իրավունքները դիվանագիտական գետնի վրա։

Հայաստանի 1994 թվականից ի վեր որդեգրած արտաքին քաղաքականությունը ոչ մի սանտիմետր չի փոխել։ Ավելին, Հայաստանը 98 թվականից սկսած իր դիվանագիտական ջանքը ուղղել է մեկ նպատակի՝ ստատուս քվոյի պահպանման և ոչ մի դեպքում նոր պատ երազմ թույլ չտալու, միաժամանակ ամբողջ 25 տարի զբաղվել է պետության սուբյեկտայնությունն ու ինքնիշխանությունը մա շելու, հանձնելու և հանձն վելու վրա։

Այս ողջ ժամանակահատվածում արդիական բա նակ, զ ին ված ուժեր կառուցելու, ժամանակակից սպ առազի նություն ձեռք բերելու փոխարեն, մեր երկրի ռա զ մաքաղաքական ղեկավարությունը մտածել է պետության ամենամեծ բյուջետային հաստատության՝ բա նակը թալ ան ելու, զ ինվորի ան վտա նգության հաշվին հարստանալու մասին։ Միաժամանակ չենք մոռացել 2000 թվականից սկսած գոյացնել 100 միլիոն դոլարի պարտք, պարտքի դիմաց երկրի գույքը, Հայռուսգազարդը, երկաթուղին, Ատոմակայանի կառավարումը, ՀԷՑ-ը և ստ րատեգիական այլ օբյեկտներ հանձնել Ռուսաստանին՝ ակնկալելով իշխանության ան ցն ցում երկարաձգում, չհաշված քաղաքական հե տապնդ ումները, սպ անո ւթ յուններն ու Մարտի 1, Հոկտեմբերի 27, ապրիլի 12-ը, որոնք հնարավոր եղավ մարսել մեծապես հենց Ռուսաստանի օգնությամբ և իհարկե Ռուսաստանի օգնությամբ ստատուս քվոյի ամրապնդում։

Այս ամենից հետո Հայաստանը ստացավ 2018 թվականի հեղ ափոխ ություն, որի արդյունքում իր համար իբր ան ցան կալի իշխանություններ, նոր համաշխարհային մա րտահ րավեր ներով պայմանավորված Թուրքիայի ներգրավմամբ իր ուզած ժամկետներում սկիզբ առած և թուրք-ադրբեջանական դաշնակիցների ցանկությամբ վերջացած պատ երազմ, և իհարկե պար տված ու ջախ ջախված ռա զմավ արական դաշնակից Հայաստան, որի հետ ինչպես ուզես կվարվես՝ այդ թվում այս 25 տարիների ամենակարևոր նպատակի իրագործումը՝ տարածաշրջանի կոմունիկացիաներն ապաշրջափակելու վերաբերյալ Հայաստանի կարճաժամկետ և միջնաժամկետ շահերի հետ ոչ մի կապ չունեցող ստորացուցիչ հայտարարությունների ստորագրում։

ՀՀ ԱԺ անկախ պատգամավոր Արման Բաբաջանյանի Ֆեյսբուքյան էջից։

 

Գնահատականը
( 1 оценка, среднее 5 из 5 )
ՉՄՈՌԱՆԱՔ ԿԻՍՎԵԼ ԸՆԿԵՐՆԵՐԻ ՀԵՏ